ولفگانگ آمادئوس موزارت بخشی از جان موسیقی کلاسیک

ولفگانگ آمادئوس موزارت موسیقی کلاسیک را جلا داد.

ولفگانگ آمادئوس موزارت جوان ترین فرزند و تنها ناجی پسر لِئوپُلد موزارت، ولفگانگ آمادئوس در سالزبورگ در سال ۱۷۵۶؛ سالِ انتشار رساله ی نافذ و با قدرت پدرش درباره ی نواختن ویولون سِل متولد شد.

او دسترسی زودتر خود را به عنوان نوازنده ی ردیف حروف و ویولون زَن نشان داد و به زودی مهارتش را به سمت ساخت قطعه ی هنری برگرداند. موهبت و استعدادهای بدیهی و آشکار او پیشرفت کردند، همراه با آنها خواهر بزرگتر و ارشد او که تحت سرپرستی پدر و خانواده و از این میان مورد لطف و بخشش حامی و پشتیبانی؛ اسقف اعظم سالزبورگ بود در نهایت قادر به مسافرت خارج از کشور به ویژه بین سال های ۱۷۶۳ و ۱۷۶۶ به پاریس و لندن شد.

سری دیگری از مسافرت های او با حکم و فرمان مهم مربوط به اُپرا در ایتالیا بین سال های ۱۷۷۱ و ۱۷۷۳ ادامه یافتند. در این دوره ی زمانی ادامه یافته، هم به پدر و هم به پسر به عنوان موزارت جوان ناامیدی و یأسی را ثابت کرد که با شجاعت و مردانگی رشد پیدا کرده بود و به وسیله ی نداشتن شانس و فقدان قدردانی و تقدیر برای استعداد های او در سالزبورگ؛ جایی که اکنون اسقف اعظم جدید کمتر دلسوزی و شفقت از خود نشان می داد. دیدار او با شهر مونیخ، شهر مانهایم و پاریس در سال ۱۷۷۷ و ۱۷۷۸ موجب پیشنهاد مهم و اساسی نشد و در اوایل ۱۷۷۹ موزارت در سالزبورگ از نو مقام اولیه ی خود را به عنوان نوازنده ی ارگ دربار تثبیت کرد.

اوایل سال ۱۷۸۱ او یک ماموریت و حکم اُپرا داشت، در مونیخ برای عضو هیئت  انتخاب کنندگان ایالت باواریا (در جنوب آلمان) صحنه ظاهر شد و عدم رضایت او بعد از فراخواندنش به توجه و گوش کردن به حامی اش اسقف اعظم در وین، منجر به اخراج و برکناری او شد.

ولفگانگ آمادئوس موزارت ده سال آخر زندگیش را مشروط به شرایط معینی با بی نیازی از دیگران در وین سپری کرد. موقعیت مادی و ظاهری او به وسیله ی ازدواج بی تدبیر و بی احتیاط در شرایط و اوضاع و احوال او بهبودی حاصل نکرد.

نخستین موفقیت با آلمان و بعد اُپرای ایتالیا و یک سری برگزاری کنسرت ها، مشکلات مالی را مرتفع کرد.

در سال ۱۷۹۱ چیزهایی ظاهر شد که اوضاع را به سمت بهتری پیش برد؛ با وجود اینکه فقدان و نبودن علاقه ای از جانشین امپراتور ژوزف دوم، کسی که در سال ۱۷۹۰ فوت کرد، برقرار بود. در اواخر نوامبر، اما موزارت به طور جدی بیمار شد و در ساعات اولیه ی پنجم دسامبر فوت کرد. قطعات هنری موزارت در قرن نوزدهم توسط لودویگ فان کوچل فهرست بندی شدند و آن ها اکنون به طور کلی قابل تمایز از یکدیگر هستند به وسیله ی شمارش k از این کاتالوگ و فهرست.

 

تماشاخانه، اُپرا

ولفگانگ آمادئوس موزارت در اصل یک سازنده ی اُپرا بود، علی رغم اینکه سالزبورگ هیچ شانس واقعی به ولفگانگ آمادئوس موزارت برای تمرین استعدادهایش در این مسیر و زمینه پیشنهاد و ارائه نداد. عالی ترین شاهکارهایی که در صحنه ی نمایش ظهور کردند به آخرین دهه ی زندگی او تعلق دارد که شروع آن با idomeneo )یک اُپرا سریا از موزارت) در مونیخ در ژانویه سال ۱۷۸۱ میلادی بود. در وین جایی که او بعد ها مستقر شد؛ اولین موفقیت های او با اُپرای آلمان یا یک “دستبرد به حرمسرا” زینگ اشپیل ( سبکی در اُپراهایی به زبان آلمانی و ترکیبی از آواز و گفتگو است. در این سبک اجرا کنندگان در میان تصنیف ها و آریاها به گفتگوی معمولی نیز می پردازند.) یک اثر با درون مایه ی ترکی که در سالن نمایش بورگ تئاتر وین در سال ۱۷۸۲ به روی صحنه نمایش رفت.

“عروسی فیگارو” (ازدواج فیگارو) یک اُپرای کمدی_ایتالیایی با کتاب اشعار اُپرای لُرِنزُ داپونته (نویسنده اشعار اُپرا) که اساس آن با بازی جدال آمیز پیر اگوستن کارون دوبومارشه (نمایشنامه نویس فرانسوی) شکل گرفت که در همان تئاتر (بورگ وین) در سال ۱۷۸۶ به روی صحنه ی نمایش ظاهر شد.

به دنبالش اُپرای “دُن ژوان” با اُپرانامه ی مجددِ داپونته در سال ۱۷۸۷ در شهر پراگ اجرا شد.

“همه ی زن ها اینگونه اند” (یک اُپرا بوفا به زبان ایتالیایی در دو پرده) به طور خلاصه در وین در سال ۱۷۹۰ روی صحنه نمایش به اجرا در آمد. این اُپرا با مرگ امپراتور کوتاه و مختصر شد.

یک اُپرا سریا از موزارت (بخشایش و رحم پولس) برای تاجگذاری امپراتور جدید در پراگ در سال ۱۷۹۱ نوشته شد.

آخرین اثر او روی استیج، به عبارت دیگر اجرای او؛ یک زینگ اشپیل (نمایش کمدی موزیکال قرن ۱۸ آلمان) به نام ” جادوی فلوت” که در پایان سپتامبر در تئاتر” auf der wieden ” تئاتری در اتریش اجرا شد؛ یک اُپرای سحر آمیز که با موفقیت تمام در زمان مرگ آهنگساز به پایان رسید.

 

موسیقی کلیسا

همان طور که او در حال مرگ بود (اواخر عمر)، موزارت توسط دوستانش ملحق شد برای سرود و آوازی از میان قسمت هایی از یک قطعه هنری که او آن را ناتمام رها کرده بود. این آهنگی از قسمت عمده ی فاتحه بود که توسط یک نجیب زاده ی ناشناس فرمان و حکم آن داده شده بود، کسی که تمایل داشت اثر را به نام خودش به ثبت برساند. فاتحه بعد ها توسط شاگرد موزارت sussmayr تکمیل شد، برای کسی که این قطعه به او واگذار شده بود، با وجود اینکه اتمام قابل ممکن دیگری از این قطعه هنری مطرح شده بودند. موزارت دیگر موسیقی های کلیسا (موسیقی که برای اجرا در کلیسا نوشته می شود) را اصولا برای ارائه و استفاده در سالزبورگ ساخت. آهنگ گروهی و جمعی شامل تاج گذاری جمعی سال ۱۷۷۹، یکی از اعداد مربوط به علم العبادات که آهنگ هایی از این نوع بودند. علاوه بر این آهنگ های مناجات و دعای دسته جمعی به طور سوال و جواب و عبادات هنگام غروب که موزارت یک تعداد قطعات هنری کوتاه تری برای اجرا در کلیسا ساخت‌. این ها شامل Exsultate، jubilate شناخته شده ای بودند که برای پسر خوش آواز اخته شده (برای اینکه صدای او کلفت نشود) rauzzini (خواننده اُپرا) در میلان در سال ۱۷۷۳ نوشته شد و آهنگ چهار قسمتی ساده ی  “The  Ave Verum”که برای لطف و خدمت در حق کشیشی در ناحیه ی بادن (جنوب غربی آلمان) در ژوئن سال ۱۷۹۱ ساخته شد. موسیقی کلیسای موزارت یا ” Epistle sonatas” (یک آلبوم موزیکال از رابرت کینگ و موزارت) ساخته شده که پُل شکاف و رخنه ی علم العبادات بین سرودن Epistle و آواز انجیل برای گروهی باشد. در سالزبورگ در طول یک دوره ای از سال ۱۷۷۲ تا ۱۷۸۰ ساخته شد. موسیقی های سوناتا به طور کلی امتیاز را برای دو ویولون، آلات و ابزار جمعی و اُرگ (ارغنون) گرفتند که علی رغم این سه، تمایل برای جشن ها و تشریفات بزرگتری بود که اندکی بیشتر در مجموع دیگران را با آن درگیر و مواجه سازد.

 

آواز دسته جمعی و پر سر و صدا

به عبارت دیگر تعداد کمی از قطعات هنری برای آواز دسته جمعی را موزارت برای کنسرت آواز های یک نفره و صحنه های نمایش به رشته ی تحریر در آورد که تعدادی از آن ها برای الحاق به اُپرا توسط دیگر آوازها بود. موسیقی هایی با همراهی پیانو شامل یک آواز Goethe’s Das Veilchen می شوند.

 

موسیقی ارکستر

ولفگانگ آمادئوس موزارت اولین سمفونی خود را در لندن در سال های ۱۷۶۴ تا ۱۷۶۵ و آخرینِ آن را در آگوست سال ۱۷۸۸ در وین ساخت. سه سمفونی آخر، شماره های ۳۹، ۴۰ و ۴۱ همه در طول تابستان ۱۷۸۸ ساخته شدند که هر کدام از آن ها ویژگی و مشخصه ی معین و خاصی را برای خود دارا بودند. شماره ۳۹ در سطح E ماژور، از کلارینت هایی به جای جفت oboes (موسیق قرهنی) معمول استفاده می شود که یک دایره زنگی همه برای خود دارند، زمانی که شماره ۴۰ در مینور G با این بد یُمن و شوم و مهیج و نمایشی باز می شودخیلی مأنوس می شود. آخرین سمفونی در سال های آخر سمفونی ژوپیتر (برجیس، مشتری”ستاره شناسی”) لقب گرفت که حرکت آخر fugal (وابسته به قطعه ای موسیقی که در آن چند تن پشت سر هم دنباله آواز را می گیرند.) را داشت، یک پیشروی چند صدایی از چیزی که یک تمرین سمفونی استاندارد را در بر می گرفت. تمامی سمفونی ها، قطعا صدایی از زیبای ویژه و خاصی را بر می گردانند که سمفونی شماره ۲۹ امتیاز را برای جفت oboes معمول و رایج و شیپور (کرنا) فرانسوی با ردیف هایی دارد که در سال ۱۷۴۴ ساخته شدند. سمفونی عالی و بزرگ پاریس شماره ۳۱ در سال ۱۷۷۸ با حضار و شنوندگان فرانسوی در ذهن ها ساخته و نقش بست و Haffner (هافنر)، لینز (شهری در اتریش) و پراگ شماره های ۳۵ و ۳۶ و ۳۸ بودند.

به اصطلاح “سمفونی های سالزبورگ” امتیاز گرفتند تنها برای ردیف ها و در حرکت های سه، روی مدل و شکل ایتالیایی که شاید برای موقعیتی تعلق داشتند که در طول یکی از مسافرت های ایتالیایی موزارت استفاده شد. آن ها بیشتر به طور کلی در انگلیسی به عنوان تفریح و تنوع k; ۱۳۶، ۱۳۷ و ۱۳۸ شناخته شدند. سمفونی ها شماره هایی را قطعا بر اساس ترتیب تاریخ ساخت نداشتند اما شماره های ۳۵ تا ۴۱ در وین در سال ۱۷۸۰ ساخته شدند و شماره های ۱۴ تا ۳۰ در سالزبورگ در سال های ۱۷۷۰.

 

تبیین سرگرمی و قطعات عاشقانه

عالی ترین قطعه ی عاشقانه ی معروف از تمام قطعات این نوع، قطعه ی موسیقی کوچک شب  ” Eine kleine Nachtmusik ” است، یک قطعه ملیح و زیبا از چهار یا پنج حرکات اصلی که از آن باقی مانده است. این به خاطر ردیف های تک نوازی امتیاز و برتری یافته است و در تابستان سال ۱۷۸۷ ساخته شد، سال اُپرای “دُن ژوان” و مرگ پدر سازنده ی اثر.

“سرناتا نوتورنا” در سال ۱۷۷۶ در سالزبورگ نوشته شد که تک نوازی و ردیف های ارکستر و دهل و کوس (timpani) استفاده شده است در حالی که قطعه ی سرگرمی و تفریحی k ۲۴۷، به نام “Lodron Night Music” که تاریخ آن از همین سال گذاشته شده است. همچنین برای یک هدف اجتماعی در امتداد سرگرمی های شبانه در سالزبورگ به کار گرفته شده است. تفکیک، واژه ای بیشتر یا کمتر مترادف با سرگرمی و تنوع یا قطعه ی عاشقانه، که دوباره استفاده ی موقعیتی و فرصتی خاص را دارد؛ گاهی اوقات تحت عنوان شاهراه قطعات عاشقانه، به عنوان سه اثر به جا مانده از موزارت با این عنوان و تیتر می باشد که برای علامت و نشان جشن های فارغ التحصیلی پایان سال دانشگاه طراحی شده بود. به طور کلی موسیقی هایی از این نوع شامل چندین حرکت کوتاه بودند. نمونه های دیگری از این شکل توسط موزارت در بردارنده ی به اصطلاح “posthorn” آلت و ابزار موسیقی برای قطعه عاشقانه k, ۳۲۰ که از posthorn در این زمینه استفاده می شود و قطعه ی عاشقانه ” Haffner” که برای جشن گرفتن یک اتفاق در خانواده ی هافنر در سالزبورگ طراحی و ایجاد شد. قطعه ی عاشقانه k، ۳۶۱ به عنوان ” Gran  Partita” شناخته شده که در طول اولین سال های استقلال و آزادی سازنده ی آن را در وین نوشته شد و برای ساز های بادی دوازده تایی و موسیقی بَم دو تایی امتیاز و برتری گرفت.

 

آهنگ رقص “والس

ولفگانگ آمادئوس موزارت مقدار قابل توجهی موسیقی والس را در سالزبورگ و وین ساخت. تنها بارگاه منصب او با امپراتور ژوزف دوم به عنوان یک آهنگساز موسییی های والس درباری بود. موقعیتی که در واژگان و لغات او خیلی بیشتر برای چیزی که بود پرداخت می شد و به اندازه ی کافی چیزی نبود که او می توانست انجام دهد. موسیقی والس شامل رقص های آلمانی، Landler (نوعی رقص) و رقص محلی ( رقص روستایی که طی آن رقصگران دو دایره تشکیل می دهند.)_ شکل های عمومی و مربوط به توده ی مردم در این برهه از زمان.

 

کُنسرتو

ولفگانگ آمادئوس موزارت تعداد سی ردیف کنسرتو نوشت. زودترین این ها چهار مقدمه و ترتیب حرکات توسط آهنگسازان مختلف است که در سال ۱۷۶۷ ساخته شد. در سال ۱۷۷۲ او سه سوناتا را توسط جوان ترین پسر باخ، یوهان سباستین ترتیب داد، با وجود این که این سه اثر کلی نبودند ولی شامل تعداد سوناتا ها شدند. جدا از این مقدمات او شش ردیف کُنسرتو را در طی این سالهایش در سالزبورگ نوشت. بیشتر قطعات هنری مهم در این شکل و مدل، به طور واضح برای دستور نواختن موسیقی( ابزار و وسیله ای کوچکتر از پیانو امروزی و با لحن و نوای نافذ ظریفی؛ بلند و آهسته نواختن) طراحی شدند که در وین بین سال های ۱۷۸۲ و ۱۷۹۱ نوشته شد. آن ها اساسا برای ارائه ی آهنگسازان در پذیره نویسی کنسرت هایی بود که موزارت در اولین دستاورد خود در مرکز امپراتوری بر آن غلبه کرد. بیست و هفت کنسرتو شماره گذاری شده که اشاره ی خاص و ویژه ای است برای ایجاد شماره ۲۰ در D مینور k، ۴۴۶ و شماره ی ۲۴ در C مینور k ۴۹۱. موزارت آخرین کنسرتو پیانو شماره ی k ۲۷، در سطح B ماژور ۵۹۵ در سال ۱۷۹۱ ژانویه تکمیل کرد.

ولفگانگ آمادئوس موزارت پنج سری کنسرتو برای تک نوازی ویولون سِل نوشت، یکی در سال ۱۷۷۳ و چهار تای دیگر در یک زمان در سال ۱۷۷۵ زمانی که او رهبر نوازندگان ویولون دربار ارکستر در سالزبورگ بود. چهار تای دیگر k ۲۱۶ در G ماژور، k ۲۱۸ در D مینور و k ۲۱۹ در A ماژور بهترین شناخته شده ها، با یکدیگر در مقدمه و پیش درآمد عالی کنسرت (شاهکار ارکستر) سال ۱۷۷۹ برای تک نوازی ویولون سِل و تک نوازی viola (ویولون بزرگ) بودند. کنسرتو برای دو تک نوازی ویولون سِل در سال ۱۷۷۴ نوشته شد که اغلب کمتر شنیده شده است.

کنسرتو های موزارت برای تک نوازی آلات و ابزار بادی شاملیکی برای موسیقی قرهنی بم، دو برای فلوت، یکی برای موسیقی قرهنی و یکی برای کلارنیت_ کنسرتو نهایی او، در اکتبر سال ۱۷۹۱ نوشته شد. موزارت چهار کنسرتو برای کرنا (شیپور) فرانسوی نوشت که اساسا برای استفاده ی دوستش بود، نوازنده ی شیپور Ignaz leutgeb (جوزف لوتگب)،  و پیش درآمد کنسرت برای تک نوازی ابزار و آلات بادی برای اجرا توسط دوستان شهر مانهایم (شهری در آلمان) در پاریس طراحی شدند. در طول اقامتش در فرانسه در سال ۱۷۷۸ او یک کنسرتو خوبی را برای فلوت و چنگ نگاشت که به ولی نعمت و حامیان قدرنشناس آنجا تعلق داشت.

 

موسیقی مجلسی

این بدیهی بود که ولفگانگ آمادئوس موزارت سلطه ی خود را در موسیقی برای گروهی از آلات موسیقی کوچکتر باید نشان می داد. با اکراه و بی میلی او یک فرمان و حکمی در شهر مانهایم یک سری quartet (قطعه موسیقی مخصوص چهار تن خواننده یا نوازنده) ب ای فلوت و ردیف trio (قطعه موسیقی مخصوص نواختن یا خواندن سه نفر) پذیرفت. این دو موردی بود که او در طی اقامتش در آنجا در سال های ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۸ تکمیل کرد. سومین قطعه موسیقی چهار نفری برای فلوت در وین در سال ۱۷۸۷ کامل شد، که یک قطعه موسیقی چهار نفری از خوانندگان و نوازندگان برای موسیقی قرهنی در مونیخ در سال ۱۷۸۱؛ همچنین یک قطعه موسیقی مخصوص ساز و آواز پنج نفری (پنجگانه) در پیرو همین سال برای شیپور فرانسوی، violin (ویولن)، دو ویولون بزرگ (violas) و ویولن سِل (cello) و سرانجام در سال ۱۷۸۹ یک قطعه موسیقی پنجگانه ی کلارنیت بر آن مقدم بود. باد قسمتی از آخرین اثر برای دوست موزارت Anton Stacller (نوازنده ی کلارنیت) بود، یک اجرا کننده ی هنرمند که جدیدا کلارنیت را روی کلارنیتِ بَم توسعه داده بود و یک آلت مطول از اختراعات خودش بود.

اثر موزارت برای ردیف مضراب آلات و ابزار موسیقی شامل یک گروه ردیف پنجگانه (quintet) می شد که در وین در سال ۱۷۸۷ و در سراسر تمام رشته های بیست سال، تعداد ۲۳ ردیف قطعه موسیقی چهار نفری را نوشت. بر اساس علاقه قطعه ی موسیقی چهار نفری آخر است، یک گروه شش تایی اختصاصی و تاثیرگذار توسط جوزف هایدن، و سه قطعه موسیقی چهار نفریِ نهایی که به اصطلاح قطعه موسیقی چهار نفری از خوانندگان و نوازندگان پروسی نامیده میشد. که به نوازنده ی ویولون سِل پادشاه پروس فردریک ویلهم دوم تعلق داشت. جوک موسیقیایی k ۵۲۲، برای دو شیپور (کرنا) و ردیف های تک نوازی در سال ۱۷۸۷ نوشته شد. این موسیقی یک اثر تفریحی است که اجرا می شود برای سرگرمی و احتمالا توسط موسیقی های محلی ساخته شده است که شامل غلط اصطلاحی و اشتباهات عمدی از دستور و هارمونی و هم آهنگی می شود.

ساخت های دیگر از موسیقی مجلسی وجود دارد که اساسا در طی ده سال آخر زندگی موزارت در وین نوشته شد و برای استفاده ی با پیانو دخیل است و یک ابزاری از موسیقی است که موزارت را تحریک کرده بود.

ساخت قطعات دیگری این چنین شامل شش موسیقی قرهنی پیانوی تکمیل شده، دو قطعه موسیقی چهار نفری پیانو و یک اثر که ولفگانگ آمادئوس موزارت خودش به شکل قابل توجهی در آن بهترین بود: یک قطعه موسیقی پنجگانه برای پیانو، موسیقی قرهنی، کلارینت، موسیقی قرهنی بَم و شیپور فرانسوی k ۴۵۲.

موزارت به شکل قابل چشمگیری فهرست نمایش های آماده ی نمایشِ سوناتا برای ویولون و پیانو را اضافه کرد و نوشتن اولینِ آن بین سن شش و هشت و آخرینِ آن در سال ۱۷۸۸ بود که تعداد سی قطعه ی هنری کامل را ایجاد میشد. تماما و سراسر، سوناتا های اخیر برای نوازندگان حرفه ای با یک سفارش بالایی که بیشتر پیشنهاد داشتند نسبت به سوناتاهایی که نوشته میشد برای شاگردان یا آماتور ها (غیر حرفه ای ها) با وجود این که موسیقی خوب هم است به طور مثال در سری شش سوناتا که نوشته شد در طی مسافرت های آهنگساز به مانهایم و پاریس در سال ۱۷۷۷و ۱۷۷۸.

 

موسیقی پیانو

سوناتاهای ولفگانگ آمادئوس موزارت برای دستور نواختن موسیقی یک دوره از سال ۱۷۶۶ تا ۱۷۹۱ را پوشش داد با یک تعداد سوناتا های کامل و رشد یافته ی مهم و پر معنی که در طی سال ها در وین نوشته شده بود. سوناتاها شامل بیشتر موسیقی خوب، رتبه بندی از سوناتا کمتر و ناچیزتر ماژور c برای مبتدیان k ۵۴۵ به سمت بسیار خوب و عالی و بیشتر مطابق با اصول فنی در رقابت سوناتا سطح B, k ۵۷۰. به عبارت دیگر نسبت به سوناتاهایش او یک تعداد متنوع و گوناگونی را نوشت زمانی که بدیهه گویی های زود گذر و بدون دوام او شکل مشابهی را به ناچار نسبت به ما از دست دادند. آثار منتشر شده شامل تنوع اُپرایی به خوبی تنوع یک سری در محتوا و درون مایه Ah, Vous dirai_ je, maman, شناخته شده در انگلیسی به عنوان ستاره ی کوچک چشمک زن.

 

موسیقی ارگ “ارغنون

موسیقی ارغنون خیلی کم توسط ولفگانگ آمادئوس موزارت یا در واقع توسط دیگر آهنگسازان بزرگ دیگر این دوره وجود دارد با وجود اینکه بدیهه گویی ارگ به طور کلی هنر تمرین و تکرار بود، همانطور که اکنون اینگونه است. موسیقی ارگ موزارت شامل قطعات موسیقی کمی برای ارگ مکانیکی، یک بدیهه گویی (رونوشت از حافظه ی یک کشیش کسی که بیشتر آن را شنیده بود) و یک تعداد کمی قطعات هنری شاید به ارگ تعلق داشته باشند اما در کودکی نوشته شده است. آخرین منصب موزارت در سالزبورگ به عنوان نوازنده ی ارگ دربار بود و قسمت های ارغنون معناداری در تعدادی از سوناتاهای کلیسا وجود دارد که او در طی آن دوره ی مختصر در سال های ۱۷۷۹ و ۱۷۸۰ نوشته است.

در اینجا به ” The Magic Flute – Overture ” یکی از شاهکارهای موزارت گوش می دهیم.

با دپارتمان موسیقی موسسه طهران همراه باشید و دنیای موسیقی را بیشتر بشناسید.

 

 

Please wait...
درج نظر