دف سازی پر از فرهنگ ایران کهن

دف یکی از بزرگترین آلات موسیقی درام در خاورمیانه ” Middle Eastern frame drum”  است که در موسیقی سنتی محبوب بوده وحتی در موسیقی کلاسیک هم استفاده می شود. این  ساز معمولا از چوب جنگلی ساخته شده است که متشکل از فلزات بسیاری است و جنس پوست دف معمولا پوست ماهی است اما انواع دیگر پوست مانند گاو، بز و اسب هم مورد استفاده قرار می گیرند.

این ساز اغلب در خاورمیانه  ، ایران ، هند ، پاکستان  ، افغانستان  و آسیای مرکزی استفاده می شود و معمولا با خوانندگان و نوازندگان تنبور”tanbur ” ، ویولن ” violin” ، اوود “oud ” و دیگر  سازهای خاورمیانه همراه است. بعضی از دف ها با تکه های کوچک  سنج ” cymbals” مجهز شده اند و آنها را با یک تنبورین “tambourine ” یا همان دایره زنگی بزرگ مقایسه می کنند.

نخستین شواهد دف به دوره  ساسانیان  “Sassanid  ” در ایران رسیده است . در پهلوی “Pahlavi ”  (نام زبان باستان  ایرانیان) این ساز به نام داف نیز به کار برده می شد . بنابراین، کلمه داف به صورت عربی کلمه dap است. برخی از تصاویر DAP در نقاشی هایی که قبل از عصر مشترک “Common Era ”  به چشم می خورد، یافت شده است.

حضور تصویر این ساز کوبه ای بر روی سنگ نوشته بیستون “Behistun ”  نشان می دهد که دف قبل از ظهور اسلام وجود داشته است. دف بخشی از موسیقی مذهبی  ایران پیش از صوفیان”Sufism ”  بوده است و در موسیقی ایرانی همیشه بعنوان سازی معنوی بکار رفته است.

با تمام این تفاسیرمیتوان به این نتیجه رسید که دف نقش مهمی درفرهنگ ایران از دوره ساسانیان تا به امروز داشته است. همچنین از تصویر این سار کوبه ای بر روی طاق بستان هم یاد شده است .

این ساز در خاورمیانه باستانی (عمدتا توسط زنان در جوامع کردی) نواخته میشد وبعد ها از طریق  یونان ” Greece ”  و رم ” Rome ”  این طریق فرهنگ به اروپای قرون وسطایی رسید.

نوروز و دیگر مراسم های جشن همراه با نواختن دف بوده است. در واقع دف به منظور همراهی موسیقی کلاسیک ایرانی اجرا می شد.

به احتمال زیاد درگذشته بعنوان  ملودی موسیقی سنتی از آن استفاده می شد این موسیقی سنتی یا کلاسیک توسط باربد بزرگ ” Barbod the Great”  ساخته شده است و به نام خسروانی پس از پادشاه اسطوره ای خسرو”Khosrow ” نامگذاری شد.

 

با دپارتمان موسیقی موسسه طهران همراه باشید و دنیای موسیقی را بیشتر بشناسید.

Please wait...
درج نظر